دیشب تا صبح نشستم و به این فکر کردم که چطور یک تکه استیل میتواند اینقدر روح داشته باشد. یونیک پن اولترا را یک هفته پیش گرفتم. ویدیوی صفحه فروش را که دیدم، نوازندهاش آنقدر غرق در ساز بود که من هم بیاختیار سفارش دادم. جعبه که رسید، شک کردم. اما از همان ضربه اول، همه چیز عوض شد. این ۹ نت در گام رِ مینور، هر کدام یک شخصیت دارند. بمهایش عمیقاند، زیرهایش مثل زنگ میمانند و ساستین... وای از ساستینش! تا ۸ ثانیه صدا در فضا میچرخد. برای مدیتیشن، یک معجزه است. کاورش را که میبندم، میشود یک کیف کوچک. استیل بودنش هم یعنی تا سالها با من خواهد ماند. راستش، این خرید هنگ درام یونیک پن برای من یک شروع دوباره بود