این آویز بصورت دستساز از چوب کهور ساخته شده است و دارای بندی با مهره های چوبی و سر مهره های فلزی و گیاه میخک است و در فرهنگ کهن ایرانی بویژه غرب کشور میخک برای دفع انرژی منفی و چشم زخم مورد استفاده قرار میگرفته است و متن و طرح روی آن ( هوا خواه توام جانا و میدانم که میدانی ) میباشد و پشت این آویز نیز با استفاده از فلز برنج یک نماد چشم نظر کار شده است