کتاب فرزند سرنوشتش (زندگینامه کوروش) خیلی از کلماتش پاک شده بود و فقط تا دوران جنگ با ماد را نوشته است و حرفی از پسر کوروش و منشور کوروش و... ننوشته بود.
بنظر من تیمور لنگش کامل ترینش بود و نادرشاه افشار خلاصه بود.
بابک خرمدین هم پر از حالت نوشتاری دیگران مانند:طبری،نظام الملک و... بود و خیلی نویسنده از خود چیزی ننوشته بود.
کتاب خشایارشا هم داستانی نبود (چون دیگر کتاب ها داستانی و رمانی بودند) ولی هم از داریوش نوشته بود هم از خشایارشا و بنظرم کتاب خشایارشا فوقالعاده بود.